Skip to content

Randomizowane badanie kliniczne blokerów wapniowych (Lidoflazine) w leczeniu osób po zawale serca ad 6

3 miesiące ago

481 words

Dziewięć procent z każdej grupy odzyskało przytomność, ale miało poważną dysfunkcję mózgową (kategoria wydajności mózgowej 3); 67 procent osób, którym podawano lidoflazynę i 68 procent osób otrzymujących placebo, nigdy się nie obudziło (tabela 3). Podawanie lidoflazyny nie miało statystycznie istotnego wpływu na wskaźniki odzyskiwania neurologicznego w różnych klinicznie ważnych podgrupach (Tabela 4). Po dostosowaniu wieloczynnikowym prawdopodobieństwo odzyskania dobrej funkcji mózgowej w grupie lidoflazyny było 1,04 razy większe niż w grupie placebo (95% przedział ufności, 0,71 do 1,52).
Dyskusja
Pomimo dowodów laboratoryjnych sugerujących korzystny efekt blokerów wchłaniania wapnia, to badanie kliniczne nie wykazało korzystnego wpływu podawania lidoflazyny na śpiączkę, którzy przeżyli z powodu zatrzymania krążenia wkrótce po resuscytacji. W modelach zwierzęcych większość indywidualnych odmian populacyjnych badań klinicznych jest nieobecna. Obrażenia mózgowe i środki podtrzymujące życie są kontrolowane, minimalizując wpływ czynników, o których wiadomo, że wpływają na wynik6. Nadal istnieją inne nieznane czynniki, które mają wpływ na wynik. Jesteśmy zależni od procesu randomizacji, aby zrównoważyć te zmienne między grupami terapeutycznymi, ale ich efekty mogą być bardziej widoczne w badaniach klinicznych. Powstały szum tła może ukryć sygnał korzystnego efektu eksperymentalnego leczenia, jak wykazano w badaniach na zwierzętach. Ewentualnie wyniki badań na modelach zwierzęcych chorób ludzi mogą słabo tłumaczyć do sytuacji klinicznej.
Aby upewnić się, że założenia statystyczne dotyczące randomizacji zostały spełnione, a wyniki były istotne dla praktyki klinicznej, dane najpierw poddano analizie zgodnie z intencją leczenia – tj. Wszyscy badani włączeni do badania zostali włączeni do analizy. Jednak 34 pacjentów zostało wybranych po randomizacji w celu spełnienia kryteriów wykluczenia i zostały one wycofane przed zakończeniem protokołu leczenia. Wykluczenie tych pacjentów z analizy nadal nie wykazało korzystnego wpływu leczenia lidoflazyną. Inne analizy podgrup prerandomizacji, które prawdopodobnie wpływają na wynik, takie jak wiek, lokalizacja zatrzymania, przyczyna zatrzymania, historia choroby serca, czas trwania zniewagi i leczenie blokerami wejścia wapnia przed aresztowaniem, również nie wykazały żadnego korzystnego efektu leczenia lidoflazyną.
Powikłania sercowo-naczyniowe po resuscytacji (niedociśnienie lub oparcie) występowały częściej w grupie otrzymującej lidoflazynę i mogły kompensować korzystny wpływ eksperymentalnego leku na regenerację mózgu. Jednak prawidłowa analiza tego pytania nie była możliwa. Dopóki nie zostaną opracowane środki terapeutyczne bez sercowo-naczyniowych skutków ubocznych lub terapie eksperymentalne będą podawane podczas pełnego mechanicznego wspomagania krążeniowo-oddechowego, takiego jak obwodnica krążeniowo-płucna, 42 będzie to ciągły problem w analizie danych z badań nad resuscytacją mózgu.
Jest możliwe, że uszkodzenie mózgu w badanej populacji było zbyt poważne, aby skorzystać z testowanej eksperymentalnej terapii. Wynik śpiączki Glasgow obliczono w momencie randomizacji u 46% badanych pacjentów, a 77% miało w tym czasie 3 punkty.
[hasła pokrewne: kamnet, nietolerancja kazeiny, ketrel lek ]

0 thoughts on “Randomizowane badanie kliniczne blokerów wapniowych (Lidoflazine) w leczeniu osób po zawale serca ad 6”