Skip to content

Nephrogenic Syndrome of Unknown Antidiuresis

3 miesiące ago

1014 words

Elegancka praca przedstawiona przez Feldmana i in. (Wydanie 5 maja) pokazuje, że mutacje punktowe w kodonie 137 receptora wazopresynowego V2 (V2R) mogą powodować mutację powodującą utratę funkcji (R137H, która jest związana z wrodzonym moczowodem prostej nerki) lub wzrost mutacja czynnościowa (R137C lub R137L, która jest związana z wrodzonym zespołem nerczycowym niewłaściwego leczenia antydiurezą). W części artykułu Dyskusja autorzy wspominają o możliwości aktywacji mutacji w akwaporynie-2. Ponieważ dane kliniczne były również zgodne z tą diagnozą różnicową, w jaki sposób ta możliwość została wykluczona, aby dojść do początkowej hipotezy, że te dzieci miały hiperaktywne V2R.
Autorzy stwierdzają również, że antagoniści wazopresyny argininowej (AVP) prawdopodobnie nie będą skuteczni, biorąc pod uwagę niezależną od liganda naturę zmiany. Jednak subtelne zmiany konformacyjne mogą mieć miejsce, gdy ligand wiąże się z receptorem. Czy zatem nie jest prawdopodobne, że niektóre z tych konformacji mogły skutecznie obniżyć aktywność.
Wreszcie, akronim NSIAD (nefrogenny zespół niewłaściwego antydiurezy) można łatwo pomylić z dużo bardziej znanym NLPZ (niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym). Być może można by rozważyć zmianę nazwy syndromu wrodzonego pseudo-SIADH (gdzie SIADH oznacza zespół niewłaściwego wydzielania antydiuretycznego hormonu).
Alan Segal, MD
University of Vermont College of Medicine, Burlington, VT 05401
alan. [email protected] edu
Odniesienie1. Feldman BJ, Rosenthal SM, Vargas GA, i in. Zespół nerczycowy niewłaściwego leczenia antydiurezą. N Engl J Med 2005; 352: 1884-1890
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
Feldman i in. twierdzą, że ponieważ test AVP nie jest zoptymalizowany do identyfikacji niskich wartości, zaleca się sekwencjonowanie genu V2R (AVPR2) przed rozpoznaniem NSIAD. Sugerują również, że mogą występować dodatkowe defekty w kaskadzie sygnalizacyjnej V2R u pacjentów z fenotypem NSIAD, ale nie z mutacją V2R. Jednak poziom AVP w osoczu jest niski w wielu nabytych chorobach w przypadku braku mutacji genu V2R lub defektów w kaskadzie sygnalizacyjnej. Stąd takie wnioski wydają się nieuzasadnione.
Wydzielanie AVP jest niemal całkowicie stłumione, gdy osmolalność osocza spada poniżej 275 do 280 mOsm na kilogram, więc osmolalność osocza należy mierzyć jednocześnie z poziomem AVP w osoczu.1 Ponadto poziom AVP w osoczu jest niski i osmolalność osocza jest normalna u pacjentów ze wzorzec sekrecji typu S SIADH.2 Zwiększona wrażliwość na AVP lub inne substancje antydiuretyczne, takie jak chlorpropamid lub substancja antydiuretyczna wytwarzana w prolactinoma, może być obecna u takich pacjentów.3,4 Autorzy mogą zalecić sekwencjonowanie genu V2R po orzeczeniu w tych warunkach klinicznych.
Chao-Fu Chang, MD
Szpital Ogólny Weteranów Tajpej, Tajpej 112, Tajwan
Wu-Chang Yang, MD
Narodowy Uniwersytet Yang-Ming, Taipei 112, Tajwan
Chih-Ching Lin, MD
Szpital Ogólny Weteranów Tajpej, Tajpej 112, Tajwan
[email protected] gov.tw
4 Referencje1 Robertson GL, Aycinena P, Zerbe RL. Neurogenne zaburzenia osmoregulacji. Am J Med 1982; 72: 339-353
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Stany hipoosmolalne – hiponatremia. W: Rose BD, Post TW. Fizjologia kliniczna zaburzeń kwasowo-zasadowych i elektrolitowych. 5 ed. Nowy Jork: McGraw-Hill, 2001: 696-745.
Google Scholar
3. Moses AM, Fenner R, Schroeder ET, Coulson R. Dalsze badania nad mechanizmem, za pomocą którego chlorpropamid zmienia działanie wazopresyny. Endocrinology 1982; 111: 2025-2030
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Kern PA, Robbins RJ, Bichet D, Berl T, Verbalis JG. Zespół niewłaściwego leczenia antydiurezą pod nieobecność wazopresyny argininowej. J Clin Endocrinol Metab 1986; 62: 148-152
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają: W odpowiedzi na dr Segal: ocena pierwszego pacjenta z NSIAD (pacjent 2 w naszym artykule) obejmowała równoległe sekwencjonowanie genów kodujących V2R (AVPR2) i akwaporynę-2. Stwierdzono, że ten pacjent miał mutację zysku w funkcji w V2R (R137L) i brak mutacji w akwaporynie-2. Kolejna analiza sekwencji AVPR2 u drugiego pacjenta (Pacjent 1) również wykazała mutację missense w V2R (R137C). Gen kodujący akwaporynę-2 nie został jeszcze zsekwencjonowany u tego pacjenta. Odnośnie antagonistów AVP, dr Segal zauważa, że subtelne zmiany konformacyjne mogą mieć miejsce, gdy ligand wiąże się z receptorem i mogą skutecznie obniżyć aktywność. Jak omówiono w przeglądzie Seifert i Wenzel-Seifert, ligand, który stabilizuje konstytutywnie aktywny receptor w stanie nieaktywnym, będzie uważany raczej za odwrotnego agonistę niż antagonistę. Doniesiono jednak, że niepeptydowy antagonista V2R ma również właściwości odwrotnego agonisty, 2, co może prowadzić do obniżenia aktywności V2R w naturalnie występujących konstytucyjnie aktywnych mutantach. Wreszcie, w odniesieniu do nazewnictwa tego syndromu, wzięliśmy pod uwagę termin pseudo-SIADH , ale zgodziliśmy się z redaktorami i recenzentami artykułu, który zachęcał do użycia terminu, który został ostatecznie wybrany z powodów, które wymieniliśmy w tym artykule. Aby uniknąć pomyłki z NLPZ , można by odnieść się do tego warunku jako nefrogennego SIAD .
Jak podkreślono w naszym artykule i jak sugerują dr Chang i współpracownicy, właściwa ocena pacjentów z hiponatremią wymaga starannego rozważenia szerokiej diagnostyki różnicowej. Algorytm do testów laboratoryjnych podczas takiej oceny musi być dostosowany do konkretnego pacjenta i częstotliwości możliwych przyczyn hiponatremii. Przyczyny omówione przez Changa i wsp. rzadko występują u dzieci. Obecnie nie jest jasne, jak często NSIAD występuje w populacji ogólnej, a zatem lekarze muszą polegać na swoim wskaźniku podejrzenia o nowo rozpoznaną chorobę. Chociaż wiele stanów może być związanych z hiponatremią i niskim poziomem AVP w osoczu, taka prezentacja u męskiego noworodka z utrzymującym się stanem niewłaściwego antyidiuli silnie sugeruje obecność NSIAD. Wraz z pozyskaniem większej ilości informacji epidemiologicznych, znaczenie sekwencjonowania genu V2R stanie się coraz bardziej oczywiste.
Stephen E. Gitelman, MD
Brian J. Feldman, MD, Ph.D.
Stephen M. Rosenthal, MD
Uniwersytet Kalifornijski w San Francisco, San Francisco, CA 94143
[email protected] ucsf.edu
2 Referencje1. Seifert R, Wenzel-Seifert K. Konstytucyjna aktywność receptorów sprzężonych z białkiem G: przyczyna choroby i wspólnej własności receptorów typu dzikiego. Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol 2002; 366: 381-416
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Morin D, Cotte N, Balestre MN, i in. Mutacja D136A receptora
[podobne: proteza częściowa osiadająca, lekarz od płuc, apteka internetowa tania ]
[patrz też: do okulisty bez skierowania, przychodnia aon, nietolerancja kazeiny ]

0 thoughts on “Nephrogenic Syndrome of Unknown Antidiuresis”